شهید مطهری افشاگر توطئه تاویل "ظاهر" دیانت به "بطن" الحاد و مادیت بضمیمه نقدی از استاد شهید بر "اسلام شناسی" دکتر شریعتی صفحه 327

خود نیست. در دنباله مقاله «حزب توده ایران و مذهب» (مردم _ شماره 12) رهبران حزب شگردهای لفظی و شیادانه را به اوج می رسانند، گوش کنید چه می گویند:

«از آنجا که حزب توده ایران، حزب زحمتکشان ایران است (بار دیگر حزب طراز نوین طبقه کارگر تبدیل به حزب زحمتکشان شد) و (...) بغض و کین امپریالیسم غارتگر و بهره کشان داخلی را به خود جلب کرده است و چون حرب حسابی و اساس مند این حزب پاسخ منطقی ندارد (!)، لذا پای افترا زدن به میان می آید و بدان سبب که مذهب از عقاید بسیار رایج و ریشه دار در میان مردم است (در میان اعضای حزب چطور؟) یکی از بهتانها، به قصد منفرد کردن حزب، عبارتست از (خوب توجه کنید) انتساب «لامذهبی» برای برانگیختن عواطف دینی و حتی تعصبات شدید علیه حزب توده ایران، این ا آن حربه های آلوده است (آلوده تر از حربه های حزب توده؟) که طی تاریخ همیشه قشرهای ارتجاعی علیه مبارزان پیشگام و انقلابی جامعه بکار برده اند و بکار می برند»

از اینجا مسأله بعد دیگری به خود می گیرد: انتساب «لامذهبی» به حزب، نه فقط به بعضی اعضای آن، نه حتی به اعضای آن به طور کلی، بلکه به خود حزب «افترا» و «بهتان» و «حربه آلود» است. پستی و دنائت از این بیشتر نمی شود، در یوزگی و کاسه لیسی از این فراتر میسر نیست. پس به این ترتیب، ایدئولوژی حزب با «لامذهبی» یا